Lieve allemaal,
Mijn moeder zei vroeger altijd: ‘Bij jou is het hollen of stilstaan.’
Nu lijkt mijn leven al een tijd stil te staan. Geen lange werkdagen meer. Geen ingewikkelde relatiedynamiek meer. Een oudste dochter die haar draai vindt en haar koffer versleept tussen mijn huis en dat van haar vader. Een jongste die sinds een paar maanden op begeleidkamers woont.
En door een ongeluk in 2024, met blijvend letsel aan mijn linkervoet, werd ik ook letterlijk stilgezet. Ik ben inmiddels weer aardig in beweging, maar hollen zal ik niet meer kunnen.
Misschien herken je dat verlangen naar stilstand. Zeker als je moeder bent van een hoogbegaafd of hooggevoelig kind dat (bijna) is uitgevallen uit het schoolsysteem. Dan kan er een diepe behoefte zijn om even stil te mógen staan.
Ik had dat in ieder geval hard nodig.
Mijn hele systeem stond al zo lang in de overleefstand. Nu mag ik terugschakelen. Tijd nemen om bij te komen. Om bij te tanken.
Maar het is ook een tijd van rouw. Levend verlies noemen ze dat. Rouwen om wat zo mooi begon en zo anders liep dan gehoopt. Het is ook een tijd van reflectie. Overleven is soms nodig. Maar als het te lang duurt, pleeg je roofbouw. Dat wil ik niet meer.
De afgelopen jaren was ik moe. En nog steeds moet ik zorgvuldig omgaan met mijn energie. Toch voel ik iets in mij dat weer begint te borrelen. Iets dat tegen de wind in wil lopen langs de zee. Dat wil dansen.
Misschien komt het door de dagen die weer langer worden. Door het jaar van het Vuurpaard. Door het diepe weten dat er voor mij gezorgd wordt door de Eeuwige. Door het vertrouwen dat het goed komt met mijn kinderen. Door de veerkracht die wij als mensen hebben.
Hollen of stilstaan.
Te lang heb ik geleefd op wilskracht.
Nu weet – en ervaar – ik hoe belangrijk het is om in verbinding te blijven met mijn hoofd, mijn hart en mijn lijf. Maar nu veel oude zekerheden zijn weggevallen, steken ook oude patronen snel de kop op:
Doe wat er van je gevraagd wordt.
Regel alles goed.
Wees sterk.
Denk vooruit.
Zorg dat je je eigen boontjes kunt doppen.
Begrijp me goed: er is niets mis met autonomie. Met verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven en dat van je kinderen. Maar niet ten koste van jezelf.
Ik ga niet meer terug naar dat waaraan ik dacht te moeten voldoen.
Maar hoe dan wel? Dat ben ik nu aan het ontdekken. Ik ontdek o.a. dat ik naast sterk ook zacht kan zijn en goed voor mijzelf mag zorgen . Zacht–moedig!
Ik geloof dat onze kinderen ons een spiegel voorhouden.
Zij passen niet in dit systeem. Is er iets mis met hen? Ik denk het niet. Misschien is het tijd om te erkennen dat het systeem zelf ziek is. Gericht op winst, op winnen, op presteren. Terwijl het leven volgens mij zou moeten gaan over groei, verbinding en verwondering.
Over spiegelen gesproken, hier de nuchtere kijk van mijn oudste dochter, toen ik weer eens het leven aan het reflecteren was: ‘Mam je hoeft niet altijd overal wat van te leren, soms is iets gewoon kak, stom!’ Ze gaf me even een lesje in het leven nemen zoals het komt : – ).
Mijn verhaal is niet jouw verhaal.
Maar misschien herken je er iets in.
Ik gun jou ook de ruimte om stil te staan. Om te rouwen. Om bij te komen. Om te genieten van je eigen creëren. En om je eigen kracht weer te voelen.
In mijn retraiteboerderij in Overijssel geef ik o.a. creatieve retraites voor moeders die weer in hun eigen kracht willen gaan staan. Tijdens de Week van de Hoogbegaafdheid geef ik op 10 maart een gratis online kennismaking.
Je bent van harte welkom!
Harte groet,
Heidi